Roestige vadsigheid

door | aug 30, 2015 | Column | 0 Reacties

Ik moest deze zomer een paar keer aan Herman Van Rompuy denken. Niet dat ik close ben met de gewezen president van Europa, premier en partijvoorzitter. Ik volg de man al jaren van op een respectabele afstand, omdat ik nu eenmaal in politiek geïnteresseerd ben. Tot zijn haast toevallige passage in de Wetstraat 16 vond ik ‘m een beetje een saaie piet, een typische tsjeef, een kaloot. Iemand die A dacht, B zei en C uitvoerde. En toen kwam die periode van ‘rustige vastheid’ en dacht ik: hé, die man heeft alles in zich om een ingewikkeld land te leiden. Wat later dacht ik: hé, die man heeft alles in zich om een ingewikkelde constructie als de Europese Unie te leiden. ‘Europees president’, schreven we wat graag, om de titel met wat meer draagkracht te geven. ‘Voorzitter van de Europese Raad’ klonk nogal saai, zoals de meeste functietitels in de Europese Unie trouwens.

Ik moest aan Van Rompuy denken toen de Unie begin van de zomer hopeloos verstrikt was geraakt in de Griekse crisis die ook de gezamenlijke munt bedreigde. De Britten zwegen (zij hebben de euro nooit ingevoerd), de Fransen probeerden mee op het voorplan te staan (dat proberen ze altijd), maar uiteindelijk werd het een spelletje armworstelen tussen Duitse conservatieven en Griekse cryptocommunisten. Jean-Claude Juncker, voorzitter van de Europese Commissie, mocht enkel wat pruttelen in de marge. Donald Tusk, de Poolse opvolger van ‘onze’ Herman, oefende wat op zijn kennis van het Engels, meer niet. Gematigdheid was niet aan de orde, iedereen deed om ter stoerst. Er waren alleen verliezers, Europa in de eerste plaats, maar dat zien de dames en heren vergadertijgers natuurlijk niet meer door de mist van hun Grote Gelijk.

Van Rompuy zou dat wél gezien hebben, vermoed ik. Dat de Europese gedachte onherroepelijke schade werd aangebracht door de onverzettelijkheid van de Duitse minister van Financiën Wolfgang Schäuble en de roekeloosheid van het avonturiersduo Tsipras-Varoufakis. Dat het grote publiek zich nóg meer zou afkeren van iets wat nu al zo ver van hen af lijkt te staan — en in werkelijkheid toch zo nabij is in alles wat de doen, zonder dat we dat beseffen. Dat het in politiek gaat om het bereiken van eerbare compromissen, niet om koste wat het kost te winnen, waarbij je op het eind de verliezer ook nog eens een trap na geeft. Nee, het was geen fraai schouwspel dat werd opgevoerd en de tragedie – om dat Griekse woord in deze context nog maar eens te bezigen – is nog lang niet voorbij.

In zulke precaire tijden heb je meer aan saaie pieten dan aan tafelspringers. Als politiek alleen nog maar bedreven wordt om de eigen achterban en de vlottende kiezers zo goed mogelijk te bedienen, dan ben je kortzichtig bezig. Puur korte termijnbeleid. Geen visie op de toekomst. De Europese politiek mist bezadigde figuren als Jean-Luc Dehaene, Wilfried Martens en, ja, toch wel, Herman Van Rompuy, om me eventjes tot de christendemocratie te beperken.

In een zeldzame flard interview verdedigde Van Rompuy – trouw als ie is, ook na het einde van zijn ambtstermijn – de houding van de Europese Unie, maar ik vermoed dat hij het zelf helemaal anders zou hebben aangepakt. Met minder aplomb, rustiger, menselijker. Hij klonk weer vanouds als een tsjeef, die geen duidelijk standpunt wilde innemen, al zal hij binnensmonds gevloekt hebben. ‘Zijn’ Europa zo te grabbel gegooid. Heilige principes overboord geworpen. Solidariteit, weg ermee! In plaats van rustige vastheid wordt Europa vandaag gedomineerd door ‘roestige vadsigheid’. Politieke leiders denken alleen aan hun eigenbelang en dat speelt zich vooral in eigen land af. Ze zijn vastgeroest in een ‘Eigen volk eerst’-retoriek. En ze zijn vadsig geworden, volgevreten, vol van zichzelf.

Misschien moet Herman Van Rompuy een comeback overwegen? Zullen we een Facebook-account ‘Wij willen Herman terug in de actieve politiek’ starten? We kunnen het ook lekker modern via crowdfunding proberen: ‘Vijf euro voor Herman!’. Of zou hij nog het meest gecharmeerd worden door zijn favoriete dichtvorm, de haiku? Even proberen:

We missen je hard,

Herman, kom toch snel terug:

Rustige vastheid!

 

Lees het portretinterview met Herman Van Rompuy op Intervista.

 

Onze columnist Frank Van Laeken, onafhankelijk publicist/journalist/maandanser met een mening/boek, laat maandelijks zijn licht schijnen over één van de Intervista-geïnterviewden.

Volg Frank op Twitter of bezoek zijn website.

Pin It on Pinterest

Shares