Oorverdovend

door | mrt 1, 2016 | Column | 5 reacties

Tuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuut. Nee, dit is geen tikfout. De cursor is niet blijven hangen. Het is het geluid van mijn linkeroor. Ik heb, zoals dat met een geleerd woord heet, last van tinnitus. Permantente gehoorschade.

Bij onze interviews voor Intervista gaan we telkens op zoek naar de breuklijnen, de beslissende momenten in het leven en de carrière van de geïnterviewde. Turning points, ankerpunten, mijlpalen. Wel, 5 maart 2011 is zo’n turning point in mijn leven. Sinds die avond moet ik leven met een constante fluittoon in mijn linkeroor.

Hoe die oorschade er precies gekomen is, weet ik tot op vandaag nog altijd niet. Het was op een fuif, dat wel, en de muziek stond luid. Ik vermoed ook dat enkele personen tijdens de fuif af en toe te hard geroepen hebben in mijn linkeroor. Je moet weten, mijn linkeroor is het oor dat ik meestal ‘aanbied’ als iemand mij van dichtbij iets wil vertellen, wanneer het (omgevings)geluid gewoon praten niet toelaat. Maar volgens mij is er geen eenduidige oorzaak voor mijn gehoorschade. Ik vrees dat het gewoon een opeenstapeling is geweest van al die jaren voordien. De jaren dat ik wekelijks naar fuiven ging, en ik jaarlijks tientallen concerten bijwoonde (zonder oordopjes – shame on me). De jaren dat ik zelf muziek speelde in een bandje. De jaren ook dat onze 3 kinderen, toen ze nog baby waren, luidkeels lieten verstaan dat ze honger hadden, en dat ze mijn trommelvliezen testten toen ik hun pamper ververste. Het waren ook de jaren dat ik om professionele reden vaak een hoofdtelefoon op had.

Waarom dan alleen mijn linkeroor en niet mijn rechteroor? Geen idee. Het enige dat ik kan vermoeden, en waar ze in het ziekenhuis ook deels van uit gaan, is dat mijn linkeroor iets gevoeliger zou zijn dan mijn rechteroor. Mijn grote vrees is dat op een dag ook mijn rechteroor om zeep is, en ik dus een dubbele tuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuut hoor.

Oorverdovend is het. Maar, zoals geweten, is die tinnitus niet hoorbaar. Het is te zeggen, niet door anderen waar te nemen of te horen. Het is een ingebeelde fluittoon. Alleen de persoon die er last van heeft, hoort het. Het voornaamste gevolg is dat er uiterlijk aan mij niets te zien is (en laat de grappen nu maar komen over mijn uiterlijk J ). Maar dus, als tinnitus al een ziekte zou zijn, is de uitspraak ‘what you see is what you get’, niet van toepassing. Mijn haar valt niet uit, ik heb geen littekens, ik zit niet in een rolstoel. Nee, ik heb niets. Er is – schijnbaar – niets aan de hand.

Wie niet weet dat ik die fluittoon heb, heeft geen idee. En wie het wel weet, is er zich niet altijd van bewust. Het maakt dat wellicht veel van mijn vrienden en kennissen op den duur vergeten dat die fluittoon voor mij dagelijkse kost is. Neem ik hen dat kwalijk? Natuurlijk niet. Het is maar goed ook dat ze niet dagelijks geconfronteerd worden met ‘mijn verhaal’. Wees gerust, lieven vrienden en kennissen, ik heb leren omgaan met de gehoorschade, mentaal ben ik sterk genoeg en van nature een optimist. Op mijn tinnitus na heb ik een zalig leven.

Maar het is wel een dagelijkse strijd. ‘Geluid’ zit nu eenmaal overal. Een aftandse trein die remt met piepend geluid, een baby die op 10 centimeter van je oor roept en tiert, de drukte van een receptie waar je bijna in iemands oor moet roepen om elkaar te verstaan. Hoe niet nog méér mensen last hebben van een fluittoon is mij trouwens een raadsel. Die duizenden carnavalisten op praalwagens met veel te luide muziek. De honderden muzikanten die zich voortdurend bloot stellen aan geluid. De stielmannen die, al dan niet met geluidsdempers, op een werf boren en drillen. Ik hoop voor hen dat ze beseffen: ‘Plots kan de tinnitus er zijn.’ En dan is het onherroepelijk. Want helaas is tinnitus momenteel niet te genezen. De schade binnenin het oor is onherstelbaar. Al hoop ik vurig dat de wetenschap ooit – en liefst nog tijdens mijn leven – een oplossing vindt.

Tot dan bekijk ik het – ik zei het al – langs de optimistische kant. Het geheim van een goed huwelijk is om ‘halfdoof’ te zijn, zeggen ze al grappend. Wel, als dat waar is, mag mijn vrouw op haar beide oren slapen.

Mikaël Soinne is één van de oprichters en coördinator van Intervista

Volg Mikaël op Twitter.

Pin It on Pinterest

Shares