Als het over topsport gaat, kies ik als supporter voor het weduwnaarschap in plaats van voor seriële monogamie

door | mei 12, 2016 | Column | 0 Reacties

Christus stierf op 33. Topsporters leven gelukkig langer. Of het iets met hun geloof te maken heeft – of eerder een gebrek daaraan – weet ik niet. Onverslijtbaar zijn ze echter niet. Zelfs aan de mooiste carrière komt vroeg of laat een einde.

En of dat steekt. Het aantal topsporters die me in vervoering brengen of ooit in vervoering gebracht hebben, is beperkt. Je kan ze tellen op de vingers van 1 hand. Ik ben er nochtans al 35, dus dat klinkt misschien wat vreemd. Maar als supporter ben ik monogaam. En ik heb een zwak voor individuele sporten. Omdat je dan meester bent van zowel je overwinning als je nederlaag. Geen zweet van anderen om op te teren. Geen groter geheel dat je op de rug hijst en een zwakkere dag wat minder of helemaal niet doet opvallen. Nee. Gewoon he, himself and he.

Eén uitzondering op die regel wel: Ajax Amsterdam. Anno 2016 misschien meer voor het verleden dan voor het heden. Hopelijk ooit weer voor de toekomst. Een dag na het onwaarschijnlijk missen van de landstitel in de Eredivisie is het echter vooral wonden likken.

Mijn voorliefde voor Ajax komt voort uit mijn orangisme. Hup Holland Hup. Een land dat op veel vlakken veel beter werkt dan België, dan Vlaanderen zelfs. Maar dat is voer voor een andere column.

Ajax is ook een club van gentlemen. Van in het begin krijgen spelertjes de boodschap mee dat respect voor regels en de tegenstander de basis is van de Ajax-filosofie. Er is al heel wat talent de revue gepasseerd dat alles in zich had om het te maken, maar dat strandde op die menselijke invalshoek.

Ajax was halfweg de jaren ’90 zonder discussie de beste club van Europa, zelfs van de wereld. In 1995 rijfden ze als ploeg uit een klein landje de Champions League binnen tegen het machtige AC Milan. De coach van Ajax was toen Louis Van Gaal. Een briljant tacticus die het imago heeft van een arrogante bullebak, maar niets is minder waar. Welke club of land hij ook traint, Van Gaal stelt steeds het belang van de club en de spelers voorop. Zijn aanvaringen met journalisten die proberen om stokebrand te spelen, zijn niet alleen gedroomd materiaal voor Youtube. Ze zijn ook een leidraad voor wie zich over een ploeg of team wil ontfermen: de coach/leider vangt de klappen op, zodat de leden van het team zich kunnen ontplooien.

In 1996, een jaar na de triomf tegen Milan, speelde Ajax opnieuw de finale van de Champions League. De tegenstander was deze keer Juventus. Nogal wat voetbalkenners hebben het vermoeden dat minstens een paar spelers van Juventus aan de drugs of de doping zaten. Zoniet de hele ploeg. Ajax verloor na strafschoppen (zucht…). Het heeft het leed van die gestolen cup met de grote oren altijd in stilte gedragen.

En ook in de individuele sporten zijn het de gentlemen die mijn hart stelen. De mannen en vrouwen die voor alles hun resultaten laten spreken. Mannen zoals Indurain en Sampras. Virtuozen op de fiets of het tennisveld. Volgens sommigen saai en wat te braaf. Daar zal wel iets van aan zijn, maar wat maakt het uit? Hun palmares spreekt voor zich. En allebei hadden ze respect voor hun sport.

Indurain had meer eerbied voor de Tour dan omgekeerd. Toen de Tourdirectie in 1996 een onuitgegeven parcours had uitgetekend in de hoop dat de hegemonie van Indurain zou doorbroken worden en de Spanjaard ook effectief door het ijs zakte, bleef hij in koers. Hij zou uiteindelijk 11de worden. Meer nog dan met zijn 5 zeges, dwong deze vastberadenheid bij veel volgers respect af.

Pete Sampras zei in 2007 toen hij toetradt tot de Tennis Hall of Fame: “I stand here today, both humble and greatful. I’m a tennis player, nothing more, nothing less. That’s more than enough for me”. Sampras heeft het begrip “droomtennis” een nieuwe dimensie gegeven. Hij heeft tijdens zijn carrière de duimen moeten leggen tegen André Agassi als het op populariteit aankwam. De rebelse Agassi veroverde meer harten dan de virtuoze Sampras. Maar de geschiedenis zorgt er gelukkig altijd voor dat met het verloop van de tijd het palmares de doorslag geeft. Veel meer dan het feit dat iemand met een flitse broek of een bandana een trend heeft gezet. Sampras was de man bij uitstek die zijn resultaten voor zich liet spreken. Om Margareth Thatcher te parafraseren: “Succes hebben is als een dame zijn: als je mensen moet vertellen dat je er een bent, ben je het niet”.

Het mag wel duidelijk zijn: ik heb niks met de underdog of met de aandachtshoeren. Ik ben een fan van kampioenen. Iemand die vindt dat er op de erelijst van wedstrijden, zeker grote wedstrijden zoals grand slam tennistornooien of wielerklassiekers, alleen maar grote namen mogen staan.

Dat brengt me naadloos bij de laatste twee en meteen ook mijn huidige sporthelden: de ene heet Boonen en hij doet de anderen er veel vreten en de andere heet Federer en denderde door het tennis in de jaren 2000 als een Zwitserse locomotief door de bergen.

Boonen is iets meer rebel dan de andere grootheden, ik geef het toe. Zeker in het begin van zijn carrière was hij niet vies van wat provocatie. Maar ook hier blijft vooral het palmares nazinderen. En hoewel hij het niet uitstraalt, heeft ook Boonen soms te weinig op tafel geklopt. Bijvoorbeeld in de Ronde van Vlaanderen van 2009 waar Stijn Devolder hem bewust in de wielen reed. 7 jaar later en met het einde in zicht, kunnen we gerust stellen dat de actie van Devolder in 2008 maar vooral in 2009, Boonen een vierde en recordzege in de Ronde heeft gekost.

Federer is de fysiek betere versie van Sampras. Sampras had een geniale hand maar een iets minder geniaal gestel. De vraag hoeveel grand slams hij had kunnen winnen als hij genetisch minder bezwaard was, zal voor altijd onbeantwoord blijven Sampras heeft als zoon van Griekse immigranten een vorm van genetische bloedarmoede. Niets levensbedreigend, maar wel een rem voor wie in topsport zijn lichaam tot het uiterste wil drijven.

The Fed Express is de gentleman bij uitstek. De klasse waarmee hij zijn troonsafstand op Wimbledon heeft gedragen, is daar het sprekende bewijs van. Veel meer nog dan Sampras was Federer de man die Wimbledon misschien wel 10 keer kon winnen. Maar halfweg de jaren 2000 besliste de tornooidirectie om de vleugels van Federer te knippen: de ballen werden zwaarder en de grasbaan langzamer. Hierdoor kregen baselinespelers als Nadal en vooral Djokovic meer greep op het spel van de Zwitser. Dat vooral die laatste nu hoge toppen scheert en Wimbledon domineert, wekt quasi allergische reacties op. Zijn grootheidswaanzin is stuitend. Voor hij spraakmakende resultaten begon te boeken, was hij al bekend in het wereldje: zijn imitaties van andere spelers en speelsters maakten hem beroemd. Dat hij bij die imitaties bewust de gewoontes en de kleine kantjes uitvergroot, tekent zijn karakter.

Boonen en Federer zijn er dus ook al 35. Ze naderen het einde van hun carrière. Ik zie voorlopig niemand die hen als idool kan opvolgen. Het worden lange jaren in de woestijn. Ik zal van een supporter vervellen tot een neutrale waarnemer. Gelukkig is er nog Youtube om toekomstige overdosissen melancholie te bestrijden.

Kristof Willekens studeerde rechten aan de FUNDP in Namen en aan de K.U. Leuven. Tijdens zijn studentenjaren in Leuven was hij bestuurslid en politiek secretaris van het LVSV Leuven. Hij is tevens voorzitter geweest van de Mises Youth Club in Brussel.

Hij startte zijn loopbaan als tax consultant bij Deloitte. Daarna ging hij aan de slag als juridisch adviseur op de studiedienst van UNIZO. Voor UNIZO schreef hij onder andere de vernieuwende dossiers “Een Efficiënte Overheid als Motor voor Welvaart en Welzijn” en “Administratieve Vereenvoudiging, de Aanhouder Wint.” Sinds 1 januari 2012 is hij als fiscaal adviseur werkzaam op de studiedienst van UNIZO.

Hij laat zich graag inspireren door eminente academici als Hendrik Vuye, Wim Moesen, Joep Konings, Lode Vereeck en Boudewijn Bouckaert, en is een aanhanger van de aanbod-economie (supply-side economics). Verder ijvert hij voor een rationale benadering van politieke en maatschappelijke vraagstukken, waarbij steeds aandacht wordt gegeven aan de verborgen kosten of opbrengsten.

Volg Kristof op Twitter of bezoek zijn website.

Pin It on Pinterest

Shares