De Vuelta en de kunst van de algemene verwachtingsloosheid

door | aug 28, 2016 | Column | 0 Reacties

De ritten zijn eindeloos. De autowegen zo breed als de lengte van een voetbalveld. En het valt niet uit te sluiten dat de weinige mensen aan de kant van de weg er de rest van het jaar ook staan. De ene helft van het peloton start uitgeblust. De andere helft minus Alejandro Valverde zal dat niet veel later zijn.

Het is een kunst. Jaar na jaar is de Vuelta van begin tot eind het bekijken waard. Jaar na jaar is de Vuelta maar dat kleine broertje, het toetje voor de weinigen die nog honger hebben na een overvloedige maaltijd. Je hoort het zelfs aan Michel en José. De spaties tussen hun woorden zijn langer. In de zucht die ze plaatsvervangend slaken wanneer de renners zich op een van de talloze beklimmingen die niet meetellen voor het bergklassement hijsen, hoor je de lengte van het wielerseizoen galmen. Nog 104 kilometer.

De algemene verwachtingsloosheid aangaande de Vuelta overtreft die van Tubeke-Union in eerste klasse B. Het schijnt niet eens onterecht. Een paaltje op de rijweg. Een rotonde op 250 meter van de aankomst. Een commentaarlijn die het een kwartier doet is een gift. Een halfuur, miraculeuzer dan een hostie die rood kleurt. Wat betreft algemene verwachtingsloosheid is er ook geen genietbaarder moment denkbaar. Onmiddellijk na Giro, Roland Garros, Wimbledon, Tour, Olympische Spelen en kennelijk zie ik dan nog een of enkele details over het hoofd.

Het effect is maximaal. Alles is veel voor wie niet veel verwacht. (J.C. Bloem) Wie alles wil, blijft lang arm. Weinig wensen is de kortste weg naar weelde. (staat ongetwijfeld in de Bijbel, al ben ik daar niet helemaal zeker van) Om maar te zeggen: de Vuelta ontgoochelt nooit, juist door de getemperde verwachtingen.

De Vuelta is accepteren dat niet alles perfect loopt. In de Tour ligt de kleinste afwijking onder een vergrootglas. Contrast moet er wezen. In de Vuelta worden overgangsetappes betwist als Parijs-Roubaix. Een aankomst niet bergop is een wegvergissing. Renners einde contract weten plots wat winnen is. En niet ondenkbaar dat er aan het eind een 42-jarige knar wint. Wat is het ook van belang? In de Vuelta is elke dag dat er gekoerst wordt een wonder.

 

Foto door Barcex.

 

Matthias Vangenechten is redacteur van Extrasport.be. Leest sportboeken en schrijft erover voor Sportliteratuur.

Pin It on Pinterest

Shares