Ruimtevaarders

door | apr 16, 2018 | Column | 0 Reacties

‘Ruimtevaarder’ van Kommil Foo op dertig in de Classics 1000, echt? Nu voel ik mij voor een stukje wel aangesproken door de tekst (“Meester Frank, ik kom waarschijnlijk morgen niet naar school” / “Zeg nu zelf, meester Frank, wat ben je in ’t heelal” / “Doe de groeten, meester Frank, aan de rest van de klas”), al heb ik nooit voor de klas gestaan en heb ik dus niemand gestraft, ook de broers Walschaerts niet. Toffe binken, trouwens, waarom zou je die naar de strafstudie sturen? De oudste van de twee liket af en toe een Facebookpost van me, dus: mooi, ’t leven is mooi. Comme il faut.

Maar ‘Ruimtevaarder’ op 30, écht? Als je alleen naar de Nederlandstalige Vlaamse nummers kijkt, staat Kommil Foo op drie, na het onvermijdelijke ‘Mia’ van Gorky – prachtig nummer, maar een anomalie tussen al die wereldwijde klassiekers – en ‘Ploegsteert’ van Het Zesde Metaal – zelfde opmerking. Maar dus vóór Raymond van het Groenewoud, Jan De Wilde, Will Tura, Jacques Brel (‘Ay Marieke’!!!) of La Esterella. Dat heb je natuurlijk met eeuwige ranglijsten die door het publiek worden opgesteld. De invloed van fanclubs is gigantisch en als die dan collectief afspreken om een nummer hoog in de lijst te stemmen, dan… krijg je dit. ‘Ruimtevaarder’ staat vóór ‘All Along the Watchtower’, ‘Hey Jude’ en ‘Smells Like Teen Spirit’, om er maar een paar te noemen. Nogmaals, verdienstelijk nummer, maar dat is veel te veel eer. Dat zullen de Walschaertsen ook wel beseffen.

Raf zei begin 2014 op deze site dat hij een ‘mono-man’ is. Mooi interview was dat, trouwens. Over Kommil Foo zei hij toen: “We waren ambitieus. We vonden onszelf goed. En we vonden het onrechtvaardig dat de wereld dat niet vond. En dat moet ook zo, natuurlijk. Als je er zelf niet in gelooft, kan het nooit iets worden.” En, inderdaad, het is iets geworden.

Zelf heb ik Kommil Foo, zoals anderhalf miljoen andere Vlaamse tv-kijkers, ontdekt dankzij ‘Morgen Maandag’, het programma van Mark Uytterhoeven op zondagavond, waarin de broertjes een leuk bedgesprek hadden over koetjes en kalfjes. Dat was een half jaar nadat ze in Nederland de Camerettenprijs hadden gewonnen, het belangrijkste cabaretevenement in Nederland. Vlamingen die in Nederland een prijs wegkaapten in de theaterbranche, dat is nog altijd opmerkelijk, in 1992 was het ongezien. Dat haalde het journaal en kreeg een kleine vermelding op de voorpagina’s van de kranten. “Wij zijn nu bekend zonder bekend te moeten zijn”, zei Raf Walschaerts hier nog. “Een fantastische positie. Mensen komen naar onze voorstellingen. Maar als ik op straat loop, heb ik geen problemen.”

Het knappe van Kommil Foo is dat ze niet in een hokje te plaatsen zijn. Het zijn geen comedians, al zijn ze wel onweerstaanbaar grappig. Het is geen zangduo, al maken ze heel mooie muziek. Het zijn geen acteurs, al spelen ze toch een rolletje op het podium. Het zijn geen wereldverbeteraars en toch merk je bevlogenheid in hun teksten. Dat ze nog lang in hun virtuele ruimteschip de wereld mogen afvaren, ik gun het hen van harte. Maar ‘Ruimtevaarder’ op dertig in een lijst vol klassieke hits… Echt?

 

Lees het portretinterview met Raf Walschaerts op Intervista.

Onze columnist Frank Van Laeken, onafhankelijk publicist/journalist/maandanser met een mening/boek, laat maandelijks zijn licht schijnen over één van de Intervista-geïnterviewden.

Volg Frank op Twitter of bezoek zijn website.

Pin It on Pinterest

Shares